Το πράσιο ή χρυσοπράσιο ανήκει σε μία από τις ωραιότερες και πολυτιμότερες ποικιλίες της ομάδας του χαλαζία, η οποία είναι γνωστή ως χαλκηδόνιος.
– Η ονομασία του προήλθε από τις ελληνικές λέξεις «χρυσός» και «πράσιον» που είναι το πράσο, μιας και το χρώμα του έμοιαζε με το χρώμα των φύλλων του λαχανικού.
– Την πρώτη αναφορά και περιγραφή για αυτό το πετράδι την κάνει ο Ορφέας στα «Λιθικά» και το συστήνει ως αντίδοτο στο δάγκωμα της μαύρης κόμπρας.
– Ο Μέγας Αλβέρτος αναφέρει μια παράδοση που σύμφωνα με την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος είχε πάντα μαζί του, δεμένο στη ζώνη του, ένα λίθο «πράσιο», ο οποίος τον προστάτευε από κάθε κακό. Μετά την εκστρατεία του στις Ινδίες και ενώ έκανε μπάνιο στον Ευφράτη, ένα φίδι εμφανίστηκε και άρπαξε το λίθο από τη ζώνη του, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για το μεγάλο στρατηλάτη, ο οποίος και πέθανε μερικές μέρες αργότερα.
– Κατά το 19ο αιώνα οι κλέφτες πίστευαν πως ένα Χρυσοπράσιο μπορεί να σε κάνει αόρατο ή απαρατήρητο.
– Επίσης έλεγαν πως αν κάποιος καταδικασμένος σε θάνατο κατάφερνε να βάλει στο στόμα του ένα κομμάτι Χρυσοπράσιο, θα ξέφευγε οπωσδήποτε από τους δήμιους.
– Σαν φυλαχτό προστάτευε τους κατόχους του από τον δαίμονα, τις κατάρες και τη ζήλεια.
– Άλλα είδη του Χαλκηδόνιου είναι:
— Ίασπις: αδιαφανής, αλαμπής, κοκκώδης με χρώμα συνήθως σκούρο κόκκινο, καστανοκόκκινο ή κιτρινοκαστανό. Το χρώμα του οφείλεται σε λεπτομερή αιματίτη και γκαιτίτη.
— Ηλιοτρόπιο ή αιματόλιθος: πράσινος χαλκηδόνιος με μικρές κόκκινες κηλίδες ίασπι που μοιάζουν με κηλίδες αίματος.
— Καρνεόλιο – Σάρδιο: αρχικά ήταν συνώνυμα, συνήθως όμως καρνεόλιο θεωρείται ο ερυθρός, κιτρινέρυθρος χαλκηδόνιος και σάρδιο ο καστανός χαλκηδόνιος. Το χρώμα οφείλεται σε οξείδια και υδροξείδια σιδήρου.
Ο Χαλκηδόνιος που έχει χρώμα πράσινου μήλου, είναι γνωστός ως πράσιο. Η διεθνής του ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη πράσο.
Είναι μέρος της ομάδας των οξειδίων ορυκτών. Όπως όλες οι μορφές χαλαζία αποτελείται από ένα άτομο πυριτίου που ενώνεται με δύο άτομα οξυγόνου.
Είναι γνωστός από τους αρχαίους χρόνους από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (23-79 μΧ.). Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τα ωραιότερα δείγματα για να φτιάχνουν αγκράφες με ανάγλυφες παραστάσεις, τα γνωστά καμέο. Μερικά από αυτά τα κομμάτια εκτίθενται σήμερα στα μουσεία.
Οι γεωλογικοί σχηματισμοί που η αρχική τους σύσταση έχει μεταβληθεί από τη θερμότητα και την πίεση, λέγονται μεταμορφωμένα πετρώματα. Το πράσιο απαντάται στο μεταμορφωμένο πέτρωμα που λέγεται σκαρν, μία μη καθαρή μορφή ασβεστόλιθου που έχει εξαλλοιωθεί από την θερμότητα και έχει αποκτήσει νέο υλικό από εξωτερική πηγή.
