Σιδηροπυρίτης

– Το όνομα προέρχεται από το Λατινικό pyrites, πυρόλιθος, και το ελληνικό πυρ= φωτιά, αφού χρησιμοποιείται ως έναυσμα (τσακμακόπετρα) πυρράς.

– Είναι γνωστός και με το όνομα “Το χρυσάφι του χαζού“.

– Όταν θερμαίνεται γίνεται δηλητηριώδης.

– Αλλάζει μορφή όταν έρχεται σε επαφή με το νερό. Χρειάζεται προστασία από την θερμοκρασία και τα οξέα.

– Χρησιμοποιείται από παλιά στη χαλυβουργία, όπου ο σίδηρος που περιέχει εξάγεται με ελεγχόμενη θερμική επεξεργασία.

– Οι αρχαίοι Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν για να ανάψουν φωτιά.

– Όταν επινοήθηκε η πυρίτιδα τον 16ο αιώνα ο πυρίτης αποτελούσε ουσιαστικό μέρος του μηχανισμού των πρώτων πυροβόλων όπλων, ήταν όμως εύθραυστος και για αυτό αντικαταστάθηκε αργότερα από τον πυριτόλιθο που ήταν πιο αξιόπιστος σε κρίσιμες στιγμές.

– Η χημική ονομασία του σιδηροπυρίτη είναι “θειούχος σίδηρος“.

– Έχει ομοιότητες με τον χρυσό, ειδικότερα το μπρούντζο-κίτρινο χρώμα με την μεταλλική λάμψη. Είναι όμως, περισσότερο σκληρός.